De witte envelop

Verteld door Nancy W. Gavin

Het is gewoon een witte kleine envelop, hangend tussen de takken van onze kerstboom. Geen naam, geen adres, geen stempel. Blanco. Het hangt daar elk jaar, al 10 jaar lang.

Het begon allemaal omdat mijn man Mike Kerst haatte — niet het feest met zijn historie — maar het commerciële. Het overmatig consumeren. Het last minute nog naar de winkel rennen voor een parfummetje voor opa Henk of een gezichtscrème voor tante Henny. De cadeau’s die je maar geeft omdat je niets anders kunt bedenken.

Omdat ik dit al een tijd wist besloot ik dat commerciële een jaar over te slaan. Ik verzon iets speciaals, alleen voor Mike. De inspiratie kwam onverwacht mijn kant op.

Onze 12 jaar oude zoon Kevin deed aan worstelen op school. Vlak voor Kerst speelde hij een vriendschappelijke wedstrijd georganiseerd en gesponsord door een kerk in een buitenwijk. De jongens waar Kevin tegen moest spelen hadden afgetrapte sneakers en oude versleten kleding aan. Het stond in schril contrast met onze jongens in glimmende blauwe met gouden uniforms en nieuwe schoenen.

Toen de wedstrijd begon zag ik tot mijn schrik dat het andere team ook geen helmen droeg. Het waren geïmproviseerde helmen om alleen de oren te beschermen. Dit konden de ouders van deze jongens niet betalen.

De jongens van de buitenwijk verloren, in elke gewichtsklasse. Mike, die naast mij zat, schudde bedroefd zijn hoofd, “Al had er maar één gewonnen” zei hij. “Ze hebben talent, dit gun je niemand”.

Mike hield van kinderen — van alle kinderen — en hij kende ze. Hij was coach geweest bij voetbal, honkbal en lacrosse teams. Toen kreeg ik ineens het idee voor mijn cadeau. Die namiddag ging ik naar een sportwinkel en kocht een assortiment aan worstelkleding en schoenen. Ik stuurde ze anoniem naar de kerk uit de buitenwijk.

Op Kerstavond plaatste ik de witte envelop in de boom. In de envelop een tekst met wat had ik gedaan. Dat was mijn cadeau voor Mike. Zijn glimlach was het mooiste cadeau die Kerst en de kerstdagen die volgden. Elk jaar hield ik de traditie in stand — één jaar stuurde ik een groep jonge geestelijke gehandicapten naar een hockey wedstrijd en een ander jaar een cheque naar twee oudere broers van wie het huis was afgebrand.

De witte envelop werd het hoogtepunt van Kerst. Het was altijd het laatste wat we openmaakten ’s ochtends. Onze kinderen, die hun nieuwe speelgoed links lieten liggen, stonden dan met hun ogen wijd open terwijl vader de envelop uit de kerstboom haalde.

Hoe groter de kinderen werden, hoe praktischer de cadeau’s. Maar de witte envelop verloor nooit zijn kracht, en het verhaal eindigt niet hier.

We zijn Mike verloren aan kanker. En toen Kerst eraan kwam lukte het door mijn grote verdriet bijna niet om de kerstboom op te tuigen. Toch lukte het me om een witte envelop tussen de takken te schuiven. De volgende ochtend waren er drie bijgekomen.

Al onze kinderen, zonder het van elkaar te weten, hadden een witte envelop tussen de takken geschoven voor vader. Deze traditie is gegroeid en zal in onze familie worden doorgegeven.

De ziel van Mike zal elke Kerst bij ons zijn.

***

Dit verhaal werd gepubliceerd door Nancy W. Gavin op 14 december, 1982 in het Woman’s Day Magazine. Haar verhaal werd gekozen uit duizenden inzendingen voor ‘My Most Moving Holiday Tradition’.

Het verhaal inspireerde een andere familie uit Atlanta, Georgia om ‘The White Envelope Project’ en Giving101 te starten. Een non-profit organisatie met als doel om de jeugd het belang van geven te leren.

Share this...


Verlangen naar Minder van Jelle Derckx
VERLANGEN NAAR MINDER

28 juni verschijnt mijn boek 'Verlangen naar minder'.
De eerste kopers maken kans op de course 'Minimalisme: kies de essentie',
dus meld je aan en wees erbij!

GROWTHINKERS