YOLO en FOMO: kies de essentie


Vertel me eens. Wat ga jij met jouw wilde en kostbare leven doen?

Één ding is zeker: je wil er waarschijnlijk zoveel mogelijk rendement uit halen, net als ik. Je wil uiteindelijk terugkijken op een leven waar je heel trots op bent, net als ik. Een kostbaar leven goed besteed.


Tell me, what is it you plan to do with your one wild and precious life? — Mary Oliver


Terug naar nu. Je wil misschien de leuke feestjes en festivals bijwonen. Je wil de carrière of het werk waar je voldoening uithaalt. Je wil de goede vader of moeder zijn. Je wil de opdrachten binnenhalen, maar ook vooral je gezondheid niet uit het oog verliezen. Je wil reizen en veel van de wereld zien. Je wil bij mensen en groepen horen en vooral die andere mensen en groepen ook niet uit het oog verliezen.

Je tijd besteden op kantoor, in bed, met je team op het sportveld, thuis bij je kind, bij de klant, de sportschool, aan de andere kant van de wereld of op dat festival. We kunnen allemaal maar op één plek tegelijk zijn en we hebben allemaal 24 uur per dag.

Het is waar de ‘angst om iets te missen’ vandaan komt. FOMO (The Fear of Missing Out). Overal tegelijk willen zijn en het gevoel hebben dat je dat ‘wilde en kostbare’ leven verliest. Je wil verbondenheid, deel uitmaken van een groep en vooral niet verstoten worden.

Jager-verzamelaars

We leven al extreem lang in groepen. We waren heel veel jaren terug Jager-verzamelaars. Het jagen op wilde dieren en het verzamelen van groente, noten en fruit. In de groep zat de kracht. Met de groep kon je de wilde beesten aan en vond je sneller eten. Verstoten worden betekende uiteindelijk niet overleven. Verstoten worden was de hel. Ons brein draait hierdoor nog steeds op ‘overlevingssoftware’ en verstoten worden blijft pijnlijk.

Soms zie je ineens een foto online van die groep waar je zo graag bij bent. Maar het kon niet want je had iets anders in je agenda staan. Het doet pijn om die lachende gezichten te zien die jou op de foto aankijken. ‘Wat hebben ze het leuk’. Je plakt jouw illusie en jouw romantische moment op die foto. Maar was het wel echt zo romantisch en mooi als je nu denkt?

Geforceerde romantiek

Laatst vertelde iemand mij over een ervaring in Venetië. Hij had alles geregeld voor haar. De gondel, het museum, het restaurant, alles. Maar de kwaliteit van het moment en de romantiek was er niet. Nota bene in de meest romantische stad van Europa. Ze hadden een foto kunnen maken, lachend op die gondel. Jij had die foto online kunnen zien en kunnen denken: ‘Was ik daar maar’.

Een betere gedachte bij die foto in Venetië is: ‘Ik hoop dat ze de kwaliteit van het moment voelen’. Dat ze niet vluchten voor een gevoel, maar een gevoel omarmen. Dat ze met z’n tweeën helemaal op die plek zijn. Dat er niet iets speelt omdat ze het niet hebben uitgesproken. Dat ze er helemaal zijn. Echt. Samen.

Voor mij zit het rendement in de essentie en de kwaliteit van het moment. Met elkaar. We kunnen wel overal zijn, maar uiteindelijk gaat het erom of je daar op dat moment écht rustig en gelukkig bent. Dat je echt geniet en niet een genotsmiddel gebruikt om het gevoel te negeren.

Om te kunnen genieten kies ik voor de gedisciplineerde zoektocht naar minder. Niet naar de ongedisciplineerde zoektocht naar meer. Dan pas kan ik echt genieten van dat moment, zonder weer te moeten denken aan die overvolle agenda. Aan die container die te vol zit.

Het is de kracht van de witte ruimtes in de agenda en de kracht van de stiltes in de muziek. Niet de YOLO (You Only Live Once) maar de essentie. Niet de FOMO maar de kwaliteit van het moment.

Niet vluchten voor een gevoel maar een gevoel aangaan. Een gevoel omarmen in plaats van wegduwen. Dat je echt kunt genieten met de mensen om je heen. Dat je echt op die plekken wil zijn met die anderen. Omdat je van ze houdt en elke kwalitatieve en romantische seconde met ze wil opzuigen.

Dan heb je YOLO en FOMO in één klap getackeld en gun je anderen jouw gevoel van geluk en voldoening.