Het plasticdieet: verslag van een maand minder plastic

Een maand lang zo min mogelijk plastic consumeren. Minimalisme toegepast op plastic. Het voelde goed om de uitdaging aan te gaan toen Jessie Kroon van het boek ‘Het Zero Waste Project’ mij vroeg om ambassadeur te worden van het Plasticdieet.

Als minimalist is het voor mij belangrijk dat ik dat wat ik bezit gebruik, dat het waarde toevoegt aan mijn leven of een belangrijk verhaal verteld. Daar komt nu iets bij. Ik wil nu ook producten die structureel zorgen voor minder afval. Daar ging ik dan! De wijde plastic wereld in met mijn nieuwe zwarte bamboe hervulbare koffiebeker, op zoek naar alternatieven.

Dag 1 – We slapen dit weekend – voor de eerste keer – in een Tiny House (hallo minimalisme) en het is een mooie zonnige zaterdag. We stoppen in een dorpje om een sorbet ijsje te eten. Trots zet ik het ijsje op Instagram met de hashtag ‘vegan’ erbij. Als ik de foto later weer eens tevreden bekijk zie ik dat het ijsje in een plastic bakje zat. ‘Oh nee hè’. Ik ben net op plasticdieet en ga nu al zwaar de mist in. Snel verwijder ik de foto en denk daarna meteen: ik had die foto niet moeten verwijderen, want ik had juist beloofd om ook de moeilijke momenten te delen. Wat moet ik nu doen? ‘Ja, nu ben je geen transparante Insta-boy’ zegt mijn vriendin Claire plagend.

Wat zit plastic toch in onze aderen inmiddels. Het zit volledig verweven in onze wereld en dat is nou juist het probleem. Je hebt niet eens meer door dat je het gebruikt en weggooit.

Dag 4 – Op de zelfscan kassa ligt een komkommer, twee rode paprika’s, een appel, bananen, broodjes en een glazen pot met broodspread. Zonder plastic. Het kan! Onhandig scheur ik mijn broodje af zodat het in de pot broodspread past. Lekker die broodspread, en lang niet meer gegeten. Zodra je andere deuren opent (een challenge aangaat) ontdek je vaak ook nieuwe smaken of herontdek je iets wat je al een tijd niet meer hebt gehad.

Die avond doe ik een canvas tas voor het brood in mijn rugzak en ga naar de Jumbo. Met plezier doe ik de broodjes in de tas. Steek die maar in je zak! Als ik de tas op de band leg kijkt de caissière er onwennig naar en durft er niet in te kijken. Ze vraagt aan haar collega of zij het wil doen. ‘Er zit gewoon brood in hoor’ zeg ik zelfverzekerd. Hoe sterker je gaat staan voor je plasticvrije keuzes hoe beter, denk ik. Je maakt een mooie en groene verandering voor de wereld en je maakt tegelijkertijd andere mensen die in de rij staan ook bewust. Waarom zou ik me schamen?

Dag 5 – Bij de Ekoplaza ontdek ik blij verrast dat de broccoli niet in plastic zit. Gek kijk ik op als ik de medewerkers noten uit een plastic verpakking zie halen die ze vervolgens in een grote koker stoppen: een tapplek waar tasjes bij liggen die je kan vullen. Het zijn papieren zakjes met daartussen, plastic? Ik koop de broccoli en zoek verder.

’s Middags ontdek ik een verpakkingsvrije winkel en geniet van alles zonder verpakkingen. We zijn gewend aan plastic, en veel dingen waar we aan gewend zijn niet gezond of niet goed voor deze wereld. De truc is genietend ontwennen. Zo’n speciale broodzak meenemen bijvoorbeeld of op ontdekkingstocht gaan naar plekken waar ik plasticvrije producten kan vinden. In de verpakkingsvrije winkel ruik ik nog eens goed. Wat is dit eigenlijk voor een lucht? Dit is zo’n lucht die je vaker ruikt in natuurwinkels. Ook in de Ekoplaza hebben ze er last van. Het irriteert me een beetje, het schuurt, die lucht.

Dag 6 – Ik zit met andere bloggers en vloggers te lunchen bij de nieuwe Meatless District, een nieuw vegan restaurant in Amsterdam. Dankbaar ben ik dat ik deze mensen kan ontmoeten terwijl ik geniet van heerlijk eten. Tegenover mij zit Jennifer van Blog By Jenn. Jennifer is door mijn boek begonnen met een capsule wardrobe. Dit is een garderobe voor elk seizoen met 33 items. Ze heeft haar kledingkast drastisch geminimaliseerd maar zegt dat ze nooit een ‘plant-based chick’ gaat worden. Zo voelt ze zich soms ook een tofudoos. ‘Tofudoos, is dat de nieuwe quinoakut?’ vraagt Quirine van The Vegan Effect – die naast mij zit. We lachen.

Dag 7 – Ik loop de Ekoplaza binnen en ruik weer die lucht. Ineens heb ik het! Dit is een geitenwollensokken-tofudoos lucht. Hier moeten ze echt iets aan doen. Grote complimenten dat ze veel aan plasticvrij doen, maar dit moet gewoon veranderen. Laten we duurzaamheid zo aantrekkelijk mogelijk maken! Dan ineens ontdek ik het etiket ‘Plastic Free’ bij het gebroken lijnzaad in Ekoplaza. Mijn groene hart maakt een sprongetje. Het kan dus gewoon wel. Er zijn genoeg alternatieven voor plastic. Papier, glas, biomaterialen. Waarom gebeurt dit nog niet op grote schaal? Zijn het dan toch weer de aandeelhouders? Overheid, we need you!

Blij leg ik het gebroken lijnzaad op de band bij de Ekoplaza. ‘Blieb!’ weer geld uitgegeven voor het goede. Weer een bedrag naar het stimuleren van een groenere economie. Ik bedenk me hoeveel bliebjes er op deze wereld elke minuut klinken. Bliebjes van producten die worden gescand bij de kassa. De economie en het geld dat we zelf hebben verzonnen. Alles moet sneller en gemakkelijker. Vervoer moet lichter en dus maakte de glazen melkfles plaats voor het Tetra Pak. Karton met een laagje aluminium en een plastic dop. Allemaal gevolgen van een economie die moet blijven draaien en die gaat over oneindige groei. Bedrijven die nooit genoeg winst maken. De oneindige groei die onze wereld aan het kapot maken is.

Dag 8 – Ik sta bij de kassa en maak weer een foto van de producten die ik koop met de hashtag plasticdieet. Hoofdzakelijk producten met glas, blik en karton. ’En dat potje op de pindakaas dan? Is dat geen plastic?’ krijg ik binnen van een volger.


‘Klopt, dat is plastic en dat zie ik zelf ook wel. Het is een plasticdieet, geen plastic vasten. Iets moet ook leuk blijven anders krijg ik ecorexia. Het heeft geen zin dat soort reacties. Ik doe mijn best. Elkaar bekritiseren op niet duurzame keuzes heeft geen zin. Kijk naar wat iemand wel doet’.


Dag 10 – ‘Plasticvanger van Nederlands ontwerper vertrokken uit San Francisco’ lees ik op NOS. It’s happening. Onze Boyan Slat gaat de oceaan redden. Ik word er zo knijtertje blij van als ik het zie. Een schip dat op weg is naar een mooie en groene toekomst. ‘The Ship of Hope’.

Dag 11 – Bij de Jumbo stuit ik ineens op een glazen potje met Hummus. Yes! Hier droomde ik van. Vandaag ben ik ook op zoek naar toiletpapier zonder plastic verpakking. Niet te vinden, zelfs niet bij de Ekoplaza. Uiteindelijk komen we uit bij The Good Roll van Melle en Sander. Twee mannen van mijn leeftijd die ook ooit dachten: waar ben ik mee bezig? Waarom leef ik het leven zoals ik het nu leef? De volgende dag komt er een grote kartonnen doos met toiletpapier bij ons aan.

Dag 16 – Ik maak de balans op en kijk naar onze zak met plastic afval. Hij zit ongeveer tot de helft gevuld. Normaal zou hij bij ons in een week vol zitten. Dat betekent dus een reductie van 75% reken ik uit.

Dag 20 – Vandaag heb ik een Zero Waste workshop bij DIY Soap, georganiseerd door Jessie en Nicky van ‘Het Zero Waste Project’. Bij DIY soap koop ik een broodzak met het woord brood er op. Nu kan de caissière makkelijk zien wat er in de zak zit. Naast het boek krijg ik ook een netje waarin je groenten en fruit kunt doen.

Dag 21 – Ik loop over het Damrak en heb enorm veel zin in zo’n donkerrode paarsachtige smoothie. Ik voel dat dat mijn maag en darmen goed gaat doen. Met een klein schuldgevoel koop ik een wegwerpflesje bij de AH to go. Soms heeft je lichaam iets nodig en ik wil vooral niet lijden onder het duurzamer leven. Ecorexia komt er bij mij niet in.

Dag 25 – In de supermarkt gebruiken we het netje voor groenten en fruit. Er past enorm veel in. Het is buitengewoon handig, behalve voor de caissière. Maar wat is belangrijker? Gemak of deze wereld?

Dag 26 – Vanavond geef ik een lezing bij de Bibliotheek in Rotterdam samen met Dennis Storm. Over de schoonheid van minimalisme. Minimalisme kun je op enorm veel dingen toepassen. Vijf jaar geleden waren het voor mij de spullen die ik overhield na het rigoureus opruimen, nu is het de zak met plastic die minder vol zit. Wie weet wat minimalisme ons en de wereld nog meer kan brengen.

Dag 30 – Ik heb zin in koffie! Ook vandaag haal ik dat met mijn koffiebeker – zelfs op het ACT festival. Blijven laten zien hoe het anders kan. Ik moet dit even met Jessie en Nicky delen denk ik. Enthousiast loop ik naar hun zero waste stand op het festival en laat mijn beker aan Nicky zien. Houd gewoon je kop! We lachen. Het mooie aan het plasticdieet was het zoeken naar en het genieten van de – eigenlijk heel gemakkelijke – oplossingen.

Dan fietsen we terug naar huis en zie ik iets wat nog steeds niet is opgelost. Ik kijk tegen de Hemwegcentrale aan die maar doorrookt. Maar ik houd hoop. Hoop dat het goed komt. Ik denk aan held Boyan Slat en zijn ‘Ship of Hope’. ‘A hero is one who heals their own wounds and then shows others how to do the same’ schrijft Yung Pueblo in zijn boek ‘Inward’. Ik denk ook aan Jelmer Mommers die mij vertelde over ‘onzichtbare’ helden. Helden die je niet ziet maar wel bezig zijn. Hoeveel onzichtbare helden zouden er nu nog meer bezig zijn om een verandering te maken?

Deze pagina bevat één of meerdere affiliate links, meer info hierover lees je hier.



Meld je aan voor de newsletter en ontvang een preview
van het boek 'Verlangen naar minder' in je mailbox!

GROWTHINKERS