Wat is het meest duurzame (zonne)brillenmerk?

Duurzaamheid is bij (zonne)brillen een lastige belofte. Vrijwel elk merk heeft inmiddels wel een groene lijn, een biobased materiaal of een statement over verantwoordelijkheid.

Maar wie écht wil weten welk brillenmerk het meest duurzaam is, moet verder kijken dan slogans en labels. Niet naar één collectie of één innovatief materiaal, maar naar het volledige systeem achter een bril: welk materiaal wordt er gebruikt en waar komt het vandaan, waar vindt productie plaats, onder welke omstandigheden werken mensen, en wat gebeurt er ná verkoop?

Een bril is een relatief klein product, licht van gewicht en technisch overzichtelijk. Juist daarom is het interessant: als duurzaamheid hier al niet lukt, waar dan wel? En omgekeerd: wie het hier goed aanpakt, laat zien dat structurele verbetering mogelijk is.

In dit artikel vergelijk ik drie bekende merken: Ray-Ban, Komono en Dick Moby. Niet op stijl, status of prijs, maar op duurzaamheid. Niet met een simpel “goed of fout”, maar door te kijken waar elk merk staat en vooral: welke keuzes ze structureel maken.

Inhoud

Laatste update — 8 maart 2026

Duurzaamheid vraagt om systeemdenken

Veel discussies over duurzaamheid blijven hangen op losse elementen: een gerecycled materiaal hier, een CO₂-compensatie daar. Maar duurzaamheid werkt niet zo. Het is geen optelsom van goede bedoelingen, maar een samenhangend geheel van keuzes.

Voor dit artikel kijk ik naar vijf pijlers:

1. Materialen – de grootste bron van milieu-impact
2. Productie
3. Transport & logistiek
4. Mensen en arbeidsomstandigheden
5. Transport

Pas als je al deze lagen samen bekijkt, kun je iets zinnigs zeggen over “het meest duurzame brillenmerk”.

1. Materialen: waar de meeste impact zit

Wie naar levenscyclusanalyses van brillen kijkt, ziet steeds hetzelfde patroon: meer dan de helft van de totale milieu-impact zit in het materiaal. Niet in transport, niet in verpakking, maar in de grondstoffen zelf. Dat maakt materiaalkeuze doorslaggevend.

Ray-Ban: iconisch, maar conventioneel

Het overgrote deel van de Ray-Ban-collectie bestaat uit traditioneel acetaat en metaal, grotendeels gebaseerd op primaire fossiele grondstoffen. Dat materiaal is technisch uitstekend, sterk en herkenbaar maar ecologisch gezien weinig vernieuwend.

Er bestaan initiatieven met bio-acetaat en deels gerecyclede componenten, maar die blijven beperkt tot capsules en marketingtrucs, niet tot de kern van de collectie.

Komono: stappen, maar geen doorbraak

Komono experimenteert met bio-acetaat en gerecycled plastic. Sommige modellen zijn aantoonbaar duurzamer dan het gemiddelde brillenmerk.

Tegelijkertijd blijft een groot deel van de collectie gebaseerd op conventionele materialen. Het resultaat is een gemengd beeld: vooruitgang, maar fragmentarisch. Duurzaamheid lijkt hier eerder een laag bovenop het bestaande model dan een herontwerp van dat model.

Dick Moby: materiaal als vertrekpunt

Dick Moby benadert materiaal fundamenteel anders. Elke zonnebril is gemaakt van bio-acetaat, gerecycled acetaat of Renew-acetaat: een materiaal waarbij fossiele koolstof op moleculair niveau wordt hergebruikt via carbon-capture-technologie.

Metalen monturen bevatten een hoog percentage gerecycled staal en worden afgewerkt met vacuüm coating, een techniek die minder afval en schadelijke emissies veroorzaakt. Zelfs de glazen bestaan grotendeels uit biobased grondstoffen.

Belangrijker nog: deze keuzes gelden voor de hele collectie, niet voor een sublijn. Materiaal is hier geen marketinginstrument, maar een ontwerpcriterium.

2. Productie: ‘made in’ zegt weinig zonder context

Na materiaal volgt productie. En hier wordt het vaak vaag. “Made in Italy” of “designed in Europe” klinkt goed, maar zegt weinig zonder inzicht in schaal, energiegebruik, afval en kwaliteitscontrole.

Ray-Ban: schaal als voordeel én beperking

Ray-Ban produceert grotendeels in Azië, op enorme schaal. Dat maakt efficiënte productie mogelijk, maar ook lange ketens en beperkte transparantie. Door de schaal is het moeilijk om snel bij te sturen of diepgaande verbeteringen door te voeren per fabriek. Verduurzaming gebeurt hier vooral langzaam en top-down.

Komono: hybride model

Komono laat een groot deel van de productie eveneens in Azië plaatsvinden, met aanvullende assemblage in Europa. Dat levert iets meer grip op kwaliteit en afwerking, maar de productiestandaarden verschillen per locatie. Er zijn verbeteringen zichtbaar, maar structurele hervormingen blijven beperkt.

Dick Moby: nabijheid als strategie

Dick Moby produceert volledig in Italië, bij gespecialiseerde fabrikanten die werken met hoogwaardige verwerking van acetaat. Dat is geen romantisch verhaal maar een strategische keuze: nabijheid maakt controle mogelijk. Strenge eindcontroles zorgen voor minder uitval en minder misproductie en verspilling is een onderschatte milieubelasting.

Bij metalen monturen wordt bewust gekozen voor productietechnieken die veiliger zijn voor werknemers en schoner voor de omgeving. Dat kost meer, maar voorkomt verborgen schade.

3. Transport: klein aandeel, grote verschillen

Transport krijgt vaak veel aandacht in discussies over duurzaamheid, maar bij brillen is de impact relatief beperkt. Door het lage gewicht blijft transport meestal onder de vijf procent van de totale CO₂-footprint.

Toch zijn er relevante verschillen.

Ray-Ban en Komono zijn afhankelijk van intercontinentaal transport, per schip en soms per vliegtuig. Vooral luchtvracht kan de impact plotseling sterk verhogen — iets wat in snelle mode cycli geen uitzondering is.

Dick Moby transporteert vrijwel alles binnen Europa, hoofdzakelijk per vrachtwagen. Dat is niet emissievrij, maar wel voorspelbaar en beheersbaar. De winst zit hier minder in absolute CO₂-reductie en meer in het vermijden van piekbelastingen zoals luchtvracht.

Transport is zelden doorslaggevend, maar het laat wel zien of duurzaamheid structureel is of afhankelijk van deadlines.

4. Mensen: de minst zichtbare laag

Duurzaamheid gaat niet alleen over milieu, maar ook over mensen. Tegelijk is dit het lastigste onderdeel om hard te maken. Certificeringen ontbreken vaak en claims zijn moeilijk te verifiëren.

Ray-Ban werkt met grote internationale productieketens. Arbeidsomstandigheden worden grotendeels geborgd via schaal en regelgeving, maar transparantie richting de consument is minimaal. Je moet vertrouwen op het systeem.

Komono positioneert zich als bewust merk, maar deelt weinig concrete informatie over arbeidsomstandigheden. Er is geen reden om aan te nemen dat het slecht geregeld is, maar ook geen bewijs dat het bovengemiddeld goed is.

Dick Moby kiest expliciet voor langdurige samenwerking met Europese fabrikanten die ook produceren voor merken met strenge sociale eisen. Als klein merk kan het zelf geen standaarden afdwingen, maar het kiest bewust partners met hoge normen. Geen grote claims maar een realistische aanpak.

5. Niet te negeren: verpakkingen

Verpakkingen vormen in absolute zin een kleiner aandeel in de totale milieu-impact dan materialen of productie. Toch zijn ze niet te negeren omdat bij elke bril een verpakking hoort. Het zijn dus flinke aantallen.

Juist hier zie je of duurzaamheid stopt bij het product zelf, of dat een merk het volledige systeem doordenkt.

Ray-Ban: klassiek en beschermend, maar weinig vernieuwend

Ray-Ban levert zijn brillen doorgaans in een stevige brillencase van leer of kunstleer, gecombineerd met een kartonnen doosje en een microvezeldoekje. De nadruk ligt op bescherming en merkbeleving.

Over het aandeel gerecyclede materialen of de herkomst van grondstoffen wordt beperkt gecommuniceerd. Hoewel karton recyclebaar is en de case vaak lang meegaat, blijft de verpakkingslijn grotendeels gebaseerd op conventionele materialen. Verduurzaming speelt hier geen zichtbare hoofdrol.

Komono: lichter en functioneler

Komono kiest voor relatief minimalistische verpakkingen, meestal karton in combinatie met een softcase of brillenzakje. Het volume is kleiner en er is minder overbodig materiaal dan bij veel traditionele brillenmerken.

Er zijn signalen dat gerecycled papier wordt gebruikt, maar structurele informatie over exacte materiaalpercentages of circulariteit ontbreekt. De verpakkingsstrategie is functioneel en lichter dan gemiddeld, maar niet fundamenteel herontworpen vanuit circulair denken.

Dick Moby: verpakking als verlengstuk van het product

De verpakkingen van Dick Moby zijn, net als de brillen zelf, ontworpen met duurzaamheid als uitgangspunt. In het verleden werkte het merk met een brillencase van gerecycled leer, opgebouwd uit zo’n 70 tot 80 procent productieafval dat werd vermengd met bamboevezels, natuurlijk latex en bindmiddelen. Dit restmateriaal werd opnieuw geperst tot stevige platen die vervolgens tot beschermende cases werden verwerkt.

Inmiddels heeft Dick Moby een volgende stap gezet: de traditionele metalen hardcase is vervangen door een variant van gerecycled plastic. Daarmee is de volledige verpakkingslijn verder verduurzaamd, zonder concessies te doen aan bescherming of uitstraling.

Ook in de kleinere details wordt impact geminimaliseerd. Zo is het klassieke plastic hoesje vervangen door een poetsdoekzakje waarin de bril direct in de fabriek wordt verpakt. Hierdoor is er geen extra plastic nodig tijdens transport of opslag.

Door verpakkingen, accessoires en logistiek als één geheel te benaderen, laat Dick Moby zien dat duurzaamheid niet stopt bij het product zelf, maar doorloopt tot in elk contactmoment met de klant — van fabriek tot brillenkoker.

Duurzaamheid is ook: levensduur en reparatie

Een vaak vergeten factor: hoe lang gaat een bril mee? Een bril die tien jaar meegaat is vrijwel altijd duurzamer dan drie groene brillen die na twee zomers vervangen worden.

Ray-Ban scoort hier goed: kwaliteit en herkenbaarheid zorgen ervoor dat modellen lang gedragen worden.

Komono is meer trendgevoelig. Dat is geen moreel oordeel, maar wel relevant voor duurzaamheid.

Dick Moby positioneert zich bewust als ‘slow fashion’: tijdloze ontwerpen, stevige constructie en een focus op reparatie en onderhoud. Minder verkoop, maar meer gebruik — precies waar duurzaamheid om draait.

Wie is dan het meest duurzame (zonne)brillenmerk?

Ray-Ban blijft een iconisch merk met hoge kwaliteit, maar duurzaamheid is hier vooral aanvullend, niet leidend. Verbeteringen zijn voorzichtig en beperkt.

Komono bevindt zich in het midden. Het merk beweegt zichtbaar de goede kant op, experimenteert en leert, maar mist consistentie. Duurzaamheid is aanwezig, maar nog geen fundament.

Dick Moby laat zien wat er mogelijk is als duurzaamheid geen marketing is, maar het vertrekpunt. Niet alles is perfect maar op vrijwel elk onderdeel is bewust gekozen voor de meest verantwoorde optie die nu haalbaar is, zonder concessies aan ontwerp of draagcomfort.

Conclusie: wat is het meest duurzame (zonne)brillenmerk?

In mijn vergelijking komt Dick Moby naar voren als het meest duurzame (zonne)brillenmerk. Niet omdat alles perfect is, maar omdat duurzaamheid hier geen bijzaak is.

Materiaalkeuze is het startpunt van het ontwerp, productie vindt plaats in een gecontroleerde en transparante keten, transport blijft overzichtelijk en arbeidsomstandigheden zijn gebaseerd op bestaande hoge Europese standaarden.

Het meest duurzame zonnebrillenmerk is daarmee niet het merk met de grootste naam, het luidste verhaal of de snelste groene claims, maar het merk dat consequent blijft kiezen voor minder impact, ook als niemand kijkt.