Verlangen naar minder


Terug van onze wereldreis. Ik zit in de bus zonder telefoon. Om me heen hoor ik de geluiden van notificaties voorbijvliegen. WhatsApp en Facebook domineren de bus. Ik wil er niet aan. Ik wil het liefst niet aan deze wereld waar ik een lange tijd van weg was. Ik wil me alleen richten op wat essentieel is. De essentie die mij weer zo duidelijk werd op reis. Een tas met wat kleding, boeken, water, je geliefde, ’s avonds een dak boven je hoofd, eten en de planeet. Mijn smartphone verdronk in een zwembad in Indonesië, en na lichte paniek zag ik het als een geschenk. Tijdens onze reis besloot ik dat ik in Nederland streng wilde zijn op mijn groepsapps; voor mij het toonbeeld van nutteloze informatie.

‘Ik snap het wel, je wilt zo lang mogelijk in Zion blijven als je uit de Matrix komt,’ zegt een vriend. In de film The Matrix is Zion de laatst overgebleven stad als robots de wereld hebben overgenomen. Na die overname worden mensen voortaan kunstmatig in leven gehouden: in de Matrix dus. Een film gemaakt in 1999, maar met zoveel raakvlakken met nu.

Ik loop door de Kalverstraat. Te veel mensen met te veel tassen. Iets wat al tientallen jaren aan de hand is, in gang gezet door grote bedrijven die snel veel geld wilden verdienen. Tien jaar geleden liep ik samen met mijn moeder urenlang door deze straat. Soms wel twee keer heen en weer. Met maar één doel: een nieuw kledingstuk vinden van dat ene merk, want dan hoorde je er pas écht bij. Meer van Amsterdam zagen we niet.

Als ik nu op deze plek een billboard mocht plaatsen, zou er staan: Open andere deuren. Er is zoveel meer. Overmatig consumeren geeft je op de lange termijn geen voldoening. Tevredenheid en dankbaarheid wel.

Ik kan niet wachten op een wereld waarin bedrijven weer met passie, met hart en ziel praten over de producten die ze verkopen. Waar grote huizen geen statussymbolen meer zijn. Waar geen spullen meer worden gekocht die je niet nodig hebt, om indruk te maken op mensen die je niet eens leuk vindt. Ik droom van een wereld waarin we kijken naar kwaliteit, duurzaamheid en minder. Ja, ik ben een idealist. Een idealist en een millennial.

Millennials zijn geboren tussen 1981 en 2000. Voor millennials voelt minimalisme natuurlijk aan. We zijn verbonden, we werken in koffietentjes en we houden van een flexibele levensstijl. Daarnaast reizen we graag, en dat alles is nogal moeilijk met een huis vol spullen. Ik heb liever een paspoort vol stempels.

Mijn opa en oma zijn van de stille generatie, geboren tussen 1928 en 1945. Zij moesten het door de oorlog noodgedwongen met minder doen, en als je er niet voor kiest, is dat een ander verhaal. Toen de oorlog voorbij was, kwamen de babyboomers, mijn moeder is er één van, geboren tussen 1946 en 1964. Ze werd een koper eerste klas, want kopen kon in die jaren weer, en grote bedrijven moedigden dat op volle kracht aan. Deze enorm verschillende generaties leven nu elke dag met elkaar. Goed om dat te onthouden en te respecteren.

Mijn verlangen gaat uit naar minder. Of misschien beter gezegd: naar genoeg. Ken je het verhaal van Kurt en Joseph? Kurt en Joseph kwamen op een feest van een miljardair. Kurt keek verwonderd om zich heen en zei: ‘Wow, deze man heeft alles!’ Waarop Joseph zei: ‘Ja, maar ik heb iets wat hij nooit zal hebben: genoeg.’ Precies dat wil ik. Ik wil genoeg geld om van te kunnen leven. Genoeg ruimte om in te wonen. Genoeg geeft mij de meeste vrijheid om me te richten op de dingen die écht belangrijk zijn. Ik heb genoeg en wil genoeg.


Dit was een stuk uit het boek ‘Verlangen naar minder’. Meld je hieronder aan voor de newsletter en ontvang een preview van het boek in je mailbox!




Meld je aan voor de newsletter en ontvang een preview
van het boek 'Verlangen naar minder' in je mailbox!

GROWTHINKERS